ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ ΑΡΓΥΡΗ ΝΙΚ. ΜΠΙΧΑΚΗ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ ΑΡΓΥΡΗ ΝΙΚ. ΜΠΙΧΑΚΗ
Η Ένωση μας έχει ένα πολυσήμαντο ρόλο στην επιστημονική και κοινωνική ζωή της χώρας, που υπερβαίνει τα χαρακτηριστικά ενός συνηθισμένου επαγγελματικού σωματείου. Οι στόχοι της περιλαμβάνουν την προστασία των μελών της και μέσω της προστασίας αυτής την προστασία της κοινωνίας, καθώς ο Δικαστής του οποίου η ανεξαρτησία, λειτουργική και προσωπική, απειλείται είναι ένας αδύναμος δικαστής. Στα πλαίσια αυτά οι εκπρόσωποι των συναδέλφων οφείλουν να τιμούν την αποστολή τους αυτή με την ίδια συνείδηση με την οποία επιτελούν καθημερινά τα καθήκοντά τους και με το ίδιο ήθος που επιδεικνύουν κατά την υπηρεσιακή και προσωπική τους ζωή. Η νομιμότητα στην εσωτερική λειτουργία και η ακρόαση όλων ανεξαιρέτως των συναδέλφων πρέπει να αποτελεί τον κανόνα, όπως και η ορθολογική κοινωνική παρουσία και η πραγματική προάσπιση των δικαίων αιτημάτων του κλάδου, χωρίς αστερίσκους, αποκλεισμούς, συναλλαγές και έριδες.
Η διετία που πέρασε δοκίμασε τον κανόνα αυτόν πολλές φορές, καθώς το απερχόμενο προεδρείο ενδιαφερόμενο περισσότερο για την ιδία προβολή και επιβίωση παρά για την εκπροσώπηση των συναδέλφων έθεσε σε κίνδυνο πολλές φορές την αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της Ένωσης, αλλά και τη δημόσια εικόνα της, εγκλωβισμένο σε μια διάθεση υπέρμετρης αυτοπροβολής και εντυπωσιασμού. Είδαμε αδιαφορία ως προς τις συνέπειες της ενοποίησης, των πληγών που άφησε αυτό το βίαιο νομοθετικό πείραμα, ενώ η βούληση των μελών εκφράστηκε με δύο Γενικές Συνελεύσεις που έθεταν τα όρια της δράσης της ΕνΔΕ, το δε προεδρείο παντελώς αγνόησε αυτήν τη βούληση. Είδαμε έναν βίαιο λόγο, στα όρια του δικαστικού ήθους, εσωτερικά και εξωτερικά, που βαφτίζεται ακόμη και σήμερα εξωστρέφεια, ενώ αντίθετα εισάγει αποκλεισμούς σε αναγκαίους διαλόγους, παραγνωρίζοντας την ψύχραιμη ιδιοσυγκρασία του Δικαστή. Σ’ ένα πλαίσιο αναζήτησης της αξιοπρεπούς οικονομικής δικαστικής ανεξαρτησίας, ενόψει των πληθωριστικών τάσεων της οικονομίας, είδαμε μηδενικά αποτελέσματα διεκδίκησης.
Αυτή την κατάσταση διεκδικούμε, ως ομάδα, που περιλαμβάνει, πέρα από μένα, τη Ζωή Λαουτάρη, το Δημήτρη Στασινούλα, τη Νατάσα Τεκνάκη και το Μάριο- Μηνά Χαραλαμπίδη ν’ αλλάξουμε με τη στήριξη των συναδέλφων μας τη 10η και 17η Μαΐου, θέτοντας τα ζητήματα λειτουργίας, παρουσίας και διεκδίκησης της Ένωσης για την επόμενη διετία. Στα πλαίσια αυτά πέρα από τη μέριμνα για τη δίκαιη υπηρεσιακή εφαρμογή της ενοποίησης, ζητούμενα είναι: η αύξηση των οργανικών θέσεων των ανώτερων βαθμών, ώστε να εξορθολογισθεί η κατανομή της υπηρεσιακής επιβάρυνσης και να διασφαλισθεί η υπηρεσιακή εξέλιξη που αρμόζει στο δικαστικό μας σύστημα.
Επίσης ζήτημα μισθολογικής φύσης που αφορά το σύνολο των συναδέλφων είναι η καθιέρωση μιας σειράς σύγχρονων και ρεαλιστικών μισθολογικών διαρρυθμίσεων που θα αποσυνδέουν τη μισθολογική εξέλιξη από τη βαθμολογική και θα προσφέρουν στους συναδέλφους αξιοπρεπή διαβίωση χωρίς στην ουσία να επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός. Μια επικαιροποιημένη μισθολογική διαρρύθμιση με αποσυνδεδεμένη τη βαθμολογική προαγωγή από τη μισθολογική, θα ήταν δυνατόν να έχει το κάτωθι περιεχόμενο:
-Στα 7 έτη συνολικής δικαστικής υπηρεσίας οι αποδοχές του Προέδρου Πρωτοδικών.
– Στα 12 έτη συνολικής δικαστικής υπηρεσίας το 50% της διαφοράς των αποδοχών μεταξύ του βαθμού του Εφέτη και του βαθμού του Προέδρου Πρωτοδικών.
-Στα 14 έτη συνολικής δικαστικής υπηρεσίας το 90% της διαφοράς των αποδοχών μεταξύ του βαθμού του Εφέτη και του βαθμού του Προέδρου Πρωτοδικών.
– Στα 16 έτη συνολικής δικαστικής υπηρεσίας οι αποδοχές του Εφέτη.
-Στα 19 έτη συνολικής δικαστικής υπηρεσίας το 50% της διαφοράς των αποδοχών μεταξύ του βαθμού του Προέδρου Εφετών και του βαθμού του Εφέτη .
-Στα 22 έτη συνολικής δικαστικής υπηρεσίας το 95% της διαφοράς των αποδοχών μεταξύ του βαθμού του Προέδρου Εφετών και του βαθμού του Εφέτη
– Στα 26 έτη συνολικής δικαστικής υπηρεσίας το 80/100 των αποδοχών του αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου
Περαιτέρω τις σημερινές μέρες η Δικαιοσύνη ως θεσμός δοκιμάζεται από την απαξίωσή της τόσο σε επίπεδο αναφορών από παράγοντες άλλων πυλώνων της δημοκρατικής λειτουργίας, που σκοπό έχουν ενδεχομένως κάποιου είδους χειραγώγησή της, όσο και στα μάτια του λαού μας, που δεχόμενος λαϊκιστικές κραυγές, χάνει την επαφή μαζί της και δοκιμάζεται η πίστη του σ’ αυτήν. Το σύνολο των Δικαστών όμως, ιδίως των Δικαστών των βαθμών της ουσίας, είναι μέρος αυτής της κοινωνίας και κομμάτι αυτού του λαού, εργάζεται καθημερινά για την εφαρμογή του νόμου, της ψυχής της Δημοκρατίας, και δεν αξίζει της απαξίωσης αυτής. Οι προκλήσεις βέβαια, όπως αυτές της Συνταγματικής αναθεώρησης και των ιστορικών δικών που έπονται, είναι πολλές. Όμως μια σύγχρονη ΕνΔΕ, φορέας της κοινωνίας όπως προαναφέραμε, και όχι άναρθρη κραυγή, πρέπει ν’ αφουγκρασθεί αφενός την αγωνία της κοινωνίας για Δικαιοσύνη και αφετέρου να εκφράσει τον καθημερινό κόπο των Δικαστών για την απόδοση της.
